Strona główna » Aktualności » Artykuły » Kilka filmów o sztuce i artystach na wolną chwilę
Z21358290ier

Zbliża się nieco więcej wolnego czasu. W czasie świąt, na pewno znajdzie się wolna chwila, aby  zobaczyć film o sztuce. Życie artystów zawsze stanowi dla twórców filmów ciekawy materiał. Całkiem niedawno także zaproponowaliśmy kilka realizacji filmowych opowiadających historie wielu znanych postaci związanych ze sztuką takich jak Van Gogh czy Frida Kahlo. Były to jednak produkcje powszechnie znane. Tym razem weźmiemy pod uwagę te nieco mniej rozpowszechnione, nie skupiając się przy tym wyłącznie na samych artystach i ich biografiach, ale także kierunkach, wydarzeniach i innych aspektach oscylujących wokół twórców czy samej sztuki. Istnieje wiele realizacji, które nie są powszechnie znane lub przeciwnie -  stały się już klasykami i bezsprzecznie warto poświęcić im chwilę uwagi. Dlatego też przedstawimy Wam kilka filmów, które nie zawsze stanowią wizualizacje życia artystów, jednak często w pewnym stopniu ich dotyczą.



Serce Miłości, 2017, reż. Łukasz Ronduda.

Zupełna nowość! Film śmiało  można nazwać dobrą artystyczną komedią romantyczną. Opowiada on o dwójce artystów – Wojciechu Bąkowskim i  Zuzannie Bartoszek oraz ich nietuzinkowym lecz trwałym związku. To związek pełen emocjonalności, twórczy, a momentami nawet destrukcyjny, wspierający i niszczący, idealny i fatalny. Łączy się w nim wszystko,  co przeciwne i  z tego względu jest tak barwny,  autentyczny i wart ekranizacji. I mimo że film określany jest przez niektórych „filmem dla hipsteriady z Warszawki”, co trochę prawdą bywa, ale nie do końca jest, koniecznie należy prześledzić obraz pełnej zażyłości, kontrowersji, niejasności i miłości relacji artystów stworzony przez twórcę „Performera” - Łukasza Rondudę.

Gwiazda Piołun, 1988, reż. Henryk Kluba.

Rok 1939 był dla artysty, który jest bohaterem filmu momentem przełomowym. Wówczas to Witkacy wraz ze znacznie młodszą kobietą ucieka z Warszawy na Wschód. Z oczywistych względów. Artysta czuje się coraz gorzej,  jego stan zdrowia stopniowo się pogarsza. „Piołun” Henryka Kluby zrealizowano na podstawie powieści Władysława Terleckiego. Zaprezentowane historie, zbieżne są jednoznacznie z losami artysty – Stanisława Ignacego Witkiewicza i jego partnerki - Czesławy Oknińskiej. Sam zaś 1939 rok to w życiu Witkacego czas szczególny i ostatni, wtedy właśnie artysta popełnia samobójstwo, a  dokładnie następuje to dzień po wkroczeniu do Polski Armii Czerwonej.

   
fot. kadr z filmu Gwiazda Piołun, kadr z filmu Mistyfikacja oraz kadr z filmu Rouge ciel (Czerwone niebo)

Mistyfikacja, 2010, reż. Jacek Koprowicz.

Witkacy po raz kolejny w polskiej kinematografii stał się inspiracją do stworzenia filmu. Tym razem znacznie młodszej produkcji. Tutaj najistotniejszym tematem także stało się samobójstwo Witkacego. Jednak przeciwnie niż w Gwieździe Piołunu Witkacy tak naprawdę nie popełnił go. Była to wyłącznie mistyfikacja, którą stara się zdemaskować młody student. Witkacy w tej realizacji jest osobowością zupełnie inną. Ukazany został jako żywiołowy, ukrywający się wariat niestroniący od uciech cielesnych. 

Czerwone niebo, 2010, reż. Bruno Decharme.

Art brut to kierunek artystyczny, który kojarzony jest często z marginesem społecznym. Uczestniczą w nim również ludzie dotknięci chorobą psychiczną. Realizacja jest dokumentalnym zapisem spotkań z twórcami działającymi w tym kierunku, ich doświadczeń, spostrzeżeń i inspiracji. Film ukazuje niekonwencjonalne podejście do sztuki, outsiderskie zapędy, oderwanie od rzeczywistości, wykluczenie społeczne artystów związanych z ruchem art. brut. Dokumentacyjny charakter, analityczny i reporterski wymiar filmu może być co prawda nieco nużący, jednak dla kogoś, kto chciałby zgłębić wiedzę na temat kierunku – zdecydowanie obowiązkowy. Walorem filmu jest oczywiście możliwość poznania opinii samych twórców na temat ideologii oraz obserwacji, które prowadzą i zawierają w swojej twórczości, a także samej sztuki, którą tworzą.

          
fot. fragment plakatu filmu Historia żółtej ciżemki, kadr z filmu Brzuch architekta oraz kadr z filmu Basquiat - taniec ze śmiercią.

Historia żółtej ciżemki, 1961 , reż. Sylwester Chęciński.

Film polskiej produkcji  i Holoubek w jednej z głównych ról. Trzeba to zobaczyć. Film powstał na podstawie powieści Antoniny Domańskiej, historii o uzdolnionym chłopcu, którego pasją i codziennym zajęciem było rzeźbienie. Chłopiec ten został nawet pomocnikiem Wita Stwosza przy tworzeniu Ołtarzu Mariackiego. Film pozwala poznać dokładnie losy małego chłopca, który wspiął się nie tylko na wspominany ołtarz, gubiąc przy tym żółtą ciżemkę, ale także na tyle wysoko, aby stać się w pewnym stopniu odpowiedzialnym za  powstanie  jednego z najbardziej znanych dzieł rzeźbiarskich. Film na pewno nie będzie łatwy dla kogoś, kto ceni sobie nowe produkcje, jednak warto, chociaż na chwilę odrzucić przyzwyczajenia do współczesnej technologii i zanurzyć się w estetyce lat 60. XX wieku i wyjątkowej, teatralnej scenografii filmu.

Brzuch Architekta, 1987, reż. Peter Greenaway.

Nie zapominajmy, że do dziedzin sztuki obok malarstwa i rzeźby zalicza się także architektura. A najlepszy i najbliższy kontakt ze sztuką umożliwiają na wystawy. Dlatego też warto przyjrzeć się filmowi „Brzuch architekta”, który łączy ze sobą zarówno temat wystawiennictwa, jak i architektury. Główny bohater, który zawodowo zajmuje się architekturą, przyjeżdża do gorących Włoch, aby zorganizować wystawę projektów słynnego XVIII wiecznego architekta Étienne-Louis Boullée. Artystyczna podróż, której efektem miał stać się pokaz wielkiej architektury, okazał się dla głównego bohatera drogą do upadku, destrukcji i niemocy.

Basquiat – taniec ze śmiercią, 1996, reż. Julian Schnabel.

Czarnoskóry, 19 letni malarz zdobywa sławę. Jego obrazy stają się coraz bardziej znane. Mijają lata twórczej aktywności, znajomości z Andy’m Warholem, rozwijającej się kariery oraz przyjaźni w nowojorskim świecie artystycznym. Nagle w wieku 27 lat nadchodzi śmierć. Film ukazuje krótkie, ale intensywne życie początkowo młodego grafficiarza, potem znanego artysty - Jean-Michela Basquiata.

   
fot. kadr z filmu David Lynch. Żyć sztuką ; kadr z filmu Wyjście przez sklep z pamiątkami, kadr z filmu  Love is the devil. Szkic do portretu Francisa Bacona

David Lynch, Żyć sztuką, 2016, reż. Jon Nguyen.

Twin Peaks, Eraserhead, Blue Velvet i inne. To filmy stworzone przez Davida Lyncha. Tym razem to Lynch staje się głównym bohaterem filmów innych reżyserów. Jednym z nich jest realizacja Jona Nguyena będąca opowieścią o życiu i pasji, którą opowiada sam artysta. Jego młodość, potrzeba tworzenia, zdarzenia, które miały wpływ na twórczość i osobowość artysty, stają się głównymi wątkami zobrazowanymi w filmie.

Wyjście przez sklep z pamiątkami, 2010, reż. Banksy.

Przyjaźń z Banksym? Nie każdy może tego doświadczyć. Wyjście przez sklep z pamiątkami to film dokumentalny opowiadający o francuskim sklepikarzu, który postanowił zaprzyjaźnić się z jednym najbardziej znanych artystów street artowych– Banksym, o którym niewiele wiadomo i który wciąż pozostaje anonimowy. Co ciekawe, film reżyserowany jest przez samego Banksy’ego. Spora autopromocja, jak na artystę, który ukrywa swoją tożsamość.

Love Is the Devil. Szkic do portretu Francisa Bacona, 1998, reż. John Maybury.

Film znany zapewne wielu. Jednak Ci, którzy jeszcze go nie zobaczyli, koniecznie powinni to nadrobić. To nie dokument, to dramat opowiadający o przewrotnym życiu artysty – Francisa Bacona. Historia nie rozpoczyna się jednak w momencie młodości artysty, a dopiero w 1964 roku, kiedy Bacon ma już 55 lat. Wówczas właśnie, artysta we własnym mieszkaniu przyłapuje włamywacza – George’a Dyer’a, z któym nawiązuje gorący romans i który to  staje się jednym z jego ulubionych modeli.

 

fot. materiały prasowe/ kadr z filmu Serce miłości.

Anna Gil

INNI CZYTALI RÓWNIEŻ